Okruch coraz śmielej sobie poczyna, umie otworzyć drzwi zamknięte na klucz, radzi sobie też bez problemu z zabezpieczeniami w oknach. Dziwne, że słówko "nie" oraz stwierdzenie "nie wolno" w dalszym ciągu są dla niego tak wielkim wyzwaniem.

Zajęta robieniem obiadu słyszę otwierane okno.

-Kochanie! Choć tu szybciutko!

I oto po króciutkim tup tup tup przybiega główny podejrzany.

-O co chodzi Mamo?

-Wiesz, że nie wolno Ci otwierać okna?

-No wiem...A Ty skąd wiedziałaś co chcę zrobić?

-Jestem Twoja mamą, ja wiem wszystko :) - mówię, zdając sobie sprawę jak szybko to stwierdzenie straci na wartości.

-Acha... a możesz przez chwile nie wchodzić do pokoju?

-I tak usłyszę co chcesz zrobić.

-A możesz przez chwile nie słyszeć - pyta z rozbrajającą szczerością mój przebiegły 4 i pół latek.

-A będziesz otwierał okno?

-no... nie...-kręci Okruch

-a co będzie robił?

-No będę skakał po łóżku. To możesz nie słyszeć? Tylko przez chwilę!

-Mogę- odpowiadam i po chwili słyszę jak skrzypią sprężyny, młody się chichra, a za chwilą woła:

-Już! Już skończyłem! Teraz już słysz!

Mistrz zbrodni doskonałej.